English Spain Russian Italian German French

Vamos!

IMG_7460-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerktHet is officieel, echt, ik doe het niet. Pim droomt ervan na deze reis ooit genoeg gespaard te hebben voor een zeilboot. Met deze boot ziet hij voor zich om samen de wereld over te varen. Mij niet gezien. Vandaag stapten we op de boot richting Villa o’Higgins. Een tochtje van twee uurtjes over een gletsjer meer. Ik zag het helemaal voor me. Lekker lunchen, schitterende uitzichten kortom genieten. En het was hel. Ik ben niet gemaakt voor het water. Alpine klimmen, abseilen van de grootste hoogtes, eindeloos fietsen allemaal ok. Water is niet ok. We stapten op de dinky toy boot en daar begon het al. Bij het wegvaren vroeg de kapitein of we toch even onze reddingsvesten aan wilde doen. We zaten in de kajuit! Vervolgens moest het gewicht nog iets beter verdeeld worden, dus iedereen naar achteren er komen wat golven. Wat golven? Golven van twee/drie meter. Het bootje werd van rechts naar links geslingerd en kwam met de boeg los om vervolgens weer hard neer te klappen. Ik begon al te denken wat ik zou moeten redden mocht het misgaan. ” Helemaal niets, alleen jezelf” zei Pim. De kapitein en zijn zoon keken nog rustig. Een lichte geruststelling. Toch ging ik waarschijnlijk zo groen kijken dat zoonlief lekker bij me kwam zitten. ” Todos bien?” vroeg hij. “Si” piepte ik. Hij geloofde het niet en bleef suffe vragen stellen. Waarschijnlijk om mij af te leiden maar ik had al genoeg met mezelf te doen. Na drie en een half uur kwamen we aan. Ik groen en Pim met een bult op zijn hoofd. Bij het naar buiten lopen werd de boot weer even gelanceerd en Pim ook. Goed we zijn er. In Villa o’Higgins de start van de Carretera Austral. VAMOS!

IMG_7412

Een paar dagen eerder nog genieten we in El Chalten. We genieten van de fantastische medereizigers in Casa de Cyclistas en krijgen legio tips over fantastische plekken om wild te camperen en digitale kaarten. We wisselen avonturen uit en met biertjes zijn dat de mooie avonden. En dan Fitz Roy. Af en toe verschijnt ze tussen de wolken en vraagt erom beklommen te worden. Een schitterende hike door sprookjesachtige natuur.

IMG_7080 Op een rustdag voor mij gaat Pim ” even een uurtje lopen” zegt ie. Nou weet ik dat hij zich kan verliezen in prachtige omgevingen maar wanneer hij zeven uur later nog niet terug is en het inmiddels al twee uur stormt en giet word ik als goed verloofde toch ongerust. In mijn hoofd: “Legerervaring, alpinist, sterk karakter, is vast ok”. Seconde twee: ” Geen eten, extreme omstandigheden, er alleen op uit”. Seconde drie: ” Heeft wel erger meegemaakt, komt vast met een grijns terug”. Seconde vier: ” Ik kan hem niet bellen en weet niet waar ik moet beginnen met zoeken”. Seconde vijf: ” Zou ik bij instanties gaan informeren of er iets is gebeurd?”. Seconde zes: “Vertrokken zonder iets van legitimatie, weten niet wie hij is en als er iets is waar ze mij moeten zoeken”. Dit gaat zo een tijdje door in mijn hoofd en ik overleg het met wat medereizigers. Uiteindelijk besluit ik mijn ouders te vragen hem te proberen te bereiken. Zijn telefoon gaat over en niemand neemt op. Een half uurtje later staat hij met de grootste grijns voor mijn neus. ” Was even de route voor verkennen, mooi was het, ben alleen een beetje nat en hongerig”. Zucht….

19 januari vertrekken we op weg naar Villa o’Higgins waar de Carretera Austral gaat beginnen. Een groot verlangen van ons beiden. In de top vijf van waar we het meest naar uit kijken. De rit ernaar toe is al zo adembenemend. In plaats van eindeloze pampa’s fietsen we continu door een kunstwerk van de natuur. Over een verschrikkelijke gravelweg met verschrikkelijke wind tegen. En wij kunnen alleen maar lachen. Met een enorme zandbek als gevolg van het stofhappen! We doen uren over 37 kilometer. Zoveel moois om bij stil te staan, te fotograferen en in je op te nemen. Watervallen, bergen met de meest indrukwekkende kleurschakeringen. Bomen begroeid met mos wat het een licht mysterieuze uitstraling geeft en fluitende vogels. We zijn nog net op tijd voor het bootje over Lago Desierto. Een boottochtje van een uur over kalm water waar we getrakteerd worden op schitterende vergezichten en gletsjers in een gouden zonlicht. Na het uitstempelen uit Argentinië zetten we ons tentje aan het meer op. Opeens rent Pim in zijn zwembroek voorbij en roept in het voorbij gaan ” Dit is niet goed voor mijn hart” en neemt tot mijn verbazing een duik in het ijsmeer! Drie seconden later komt hij gillend terug en trekt snel zijn droge kleren aan. ” Zo, ik ben helemaal opgefrist”. We koken ons potje en hebben zelfs nog een beetje wijn. We gaan naar bed in de wetenschap morgen één van de zwaarste dagen tegemoet te gaan.

IMG_7475

Zoals zoveel mooie dingen in het leven, moeten we hard werken om de Carretera op te komen. Er is ons al veel gezegd, teveel dat we vaak zullen vloeken de komende uren. Voor ons ligt een bergpad van zes kilometer waar je niet kunt fietsen. En wij…wij zijn zes kilometer waar we zes uur over doen aan het lachen en geinen met elkaar. Aan het einde maken we een filmpje en hoor ik mezelf tot mijn eigen verbazing zeggen: “Schitterend afzien, was dit”. Het begint met een steile klim door een geultje van een kilometer lang. Lopend met je fiets vooruit duwend. Je fiets optillend, bagage eraf (past niet door het geultje), fiets omhoog en drie keer op en neer om de bagage weer op te halen. Twintig meter lopen, fiets over boomstronk heen tillen en ja hoor, de bagage er weer af en drie keer op en neer. De eerste rivier doorwading. Bergschoenen uit, crocks en teva’s aan en aan de overkant weer de schoenen omwisselen. Rivier doorwading drie..”fuck it” en met je bergschoenen er doorheen en verder met zompende schoenen. Tot je knieën in de modder en daar je fiets doorheen duwen van 50 kg. Na drie en een halve kilometer weten dat je de boot niet meer gaat halen. Met stokjes tussendoor je fiets ontdoen van de modder omdat de wielen niet meer draaien. na ongeveer vier en een halve kilometer met trillende armen mijn fiets niet meer opgetild krijgen op een steile helling over een uitstekende steen (het is de 50e keer). En dan Pim: “Lieverd, we zijn één team. En één voor één duwen en tillen we de fietsen samen. En zo ploeteren we samen door. Een bijzonder moment toen ik tot mijn ellebogen in de modder moest duiken om mijn verloren crock terug te vinden. In totaal in deze uren vloekt Pim maar één keer en heb ik één moment dat ik het echt even niet meer zie zitten. We maken onze fietsen samen schoon in een rivier en rijden de laatste 16 kilometer over gravel naar de Chileense grens. We hebben de grootste lol met de Carabineries, vinden een camping en krijgen twee koude biertjes. “Wat een schitterend zware dag” Zegt Pim.

IMG_7522

IMG_7531De volgende dag besluiten we niet voor de boot te gaan maar onze spullen op orde te brengen. Pim haalt één voor één onze fietsen uit elkaar en maakt de draaiende onderdelen schoon. Onze remblokken voor de helft versleten door de modder en de steentjes. Ik doe de modder was en maak onze tassen schoon. Mijn lijf is zo moe dat “even liggen” drie uur later wakker worden betekent. We kopen wat eieren en vers gemaakt brood bij de boerin. En ‘s avonds staat alles weer te glimmen. En terwijl ik dit zo schrijf zitten we bepakt bij het steigertje te wachten op de boot die ons naar Villa o’Higgins zal brengen. Het kriebelt in onze buiken omdat we niet kunnen wachten. De Carretera Austral, 1200+ km door de meest schitterende natuur. Wanneer onze volgende blog komt…geen idee! Wat we wel weten is dat het vast het wachten waard is! VAMOS!

 

  Pim Schnitker  /    January 27, 2017  /   On the Road  /   20 Comments

comments

  1. Guus /

    Dag samen,
    Elke week kijk ik uit naar jullie nieuwe verhaal..
    Succes de komende wkn.
    Zal geduldig wachten tot er weer rook komt uit Chili

    Grote groet
    Guus Brueren

  2. loes en thijs /

    Modder past blijkbaar beter dan water. Wat krijgt Pim al een grote baard en jij ziet er helemaal super slank uit. We blijven genieten van jullie avontuur!

  3. Sanne /

    Hebben jullie wilde paddo’s gegeten, dat jullie lachend zulke ontberingen doorstaan? Weer een heerlijk blog!

  4. Mirjam /

    Stoere rakkers :-)! Wat een emoties komen voorbij op zo’n tocht… en intussen de adembenemende natuur. Geweldig!

  5. Peter en Janine /

    Zo ver weg en toch héél dichtbij,
    dankzij jullie prachtige opnames, spectaculaire reisverslagen en overzichten waar jullie je bevinden.
    Wat een doorzetters zijn jullie!
    Heel veel succes en geniet met volle teugen.
    Wij blijven jullie volgen en wachten met spanning op het volgende verslag.
    Groeten van Peter en Janine

  6. Anja /

    Hé Pim en Ellen, wat een belevenissen weer en wat een (barre) omstandigheden maken jullie mee. Maar op de foto’s altijd een lach :-)
    Wat een sterk ‘koppel’ zijn jullie! XX

  7. Krista /

    Ellen, het begint er op te lijken dat het “geweldig overleven” van Pim al op je af begint te geven. Dat doet ie goed, die GI Joe van jou. Dus 10 punten voor hem. Waar ik me wel zorgen om maak is 1 ding….. crocks?!! Serieus!!! Ik zou het toch wel op prijs stellen, dat jij een goede indruk achter laat voor al je mede Nederlanders. Dus de volgende keer, lekker achter laten in de modder. Maar lieverd, het lijkt er steeds meer op, dat jij geniet van het afzien. Het ijskoude water is misschien niet goed voor Pim zijn hart, maar jij wel en hij ook voor dat hartje van jou. ❤u

  8. Joop /

    Ellen en Pim. Ik vind het prachtig omschreven van die eenzame seconden-momenten toen Pim weg was. Prachtig! Verder zei je dat je uren deed over 37 km. Nou als dat dan 2 uren zijn is dat ‘n gemiddelde van 18,5 km en dat is zelfs zeer goed. Dus ik begrijp niet wat je met uren bedoelt. Het is erg afzien, maar juist dit afzien geeft heel veel voldoening en gespreksstof voor later….als je ooit weer ‘ns “thuis” bent. Is het mogelijk in je volgende verhaal wat plaatsnamen te noemen, zodat ik je route ‘n beetje kan volgen of kun je misschien ‘n afdrukje van de te rijden route geven? Carrera Huppelepup zegt me niets. Ben daar nog nooit geweest.

    Veel succes en sterkte,
    Joop.

  9. Frans Sampers /

    Jullie kennen ons niet. We zijn de ouders van Carina en die heeft ons fan gemaakt. Harde fan zelfs. Wij krijgen ademnood van jullie ademnood. Ademnood van bewondering, heel knap en als je zoiets doet dan zit het tussen jullie verrekte goed. Hou vol, moed heb je genoeg. Tot het volgende verslag, driewerf bedankt. Margriet en Frans

  10. Jan Lemmens /

    Er zit weer van alles in dit verhaal, van woeste baren via moddergevechten naar schitterende natuur.
    Heerlijk! Doe Pim de volgende keer een kaartje om zijn nek zoals je vroeger op schoolreisje kreeg

  11. Jaap Kiel /

    Wat een schitterend zware dag! Geweldig om te lezen, geeft weer dat ‘afzien’ ontzettend kicken is.

  12. Hans /

    Tot je ellebogen in de modder voor een crock???? Om hem te verstoppen zou ik snappen, maar om hem te vinden………………

  13. Evelien /

    Lieve Ellen en Pim,
    Fietsen, doorgaan, natuur, stoppen. Samen en alleen. opgaan in en genieten, en ook loslaten en bezorgdheid. Alles ademt Liefde en beleving. Love it! Dank voor dit verslag en ik verheug me op de volgende!
    Liefs Evelien

  14. Leonie Verboom /

    Ellen wat schrijf jij geweldig mooi beeldend. Het is of ik erbij ben, in gedachten. Jullie conditie, formidabel. En maar lachen. Wij hebben een stukje van de Gravelwegen met de auto gereden. Jullie op de fiets, onvoorstelbaar. Zie uit naar de volgende blog.

  15. Els en Koen /

    Schitterend weer!!! Lachend afzien, jullie hebben de smaak te pakken. Met een fantastische 1200km in het vooruitzicht. Wij kunnen nu al niet wachten op jullie verhalen!

  16. Bas B /

    Prachtige foto’s een genot om naar te kijken!

  17. Ingeborg /

    Lieve Globetrotters, wat zitten jullie in een prachtige omgeving. Het klinkt of de wind zich begint in te ruilen voor hoogtemeters (met obstakels). Stijgt de temperatuur ook al iets? Wij zijn onder de indruk van de afstand die jullie al hebben afgelegd! Echt knap, ik vermoed dat jullie over twee jaar meedoen aan het WK veldrijden, die gasten rijden jullie er zo uit. Wij genieten met volle teugen van jullie verhalen. Groetjes uit Meteren

  18. Thor /

    Wat zijn jullie toch een lekker stel.
    Dank je wel voor jullie verhaal weer.
    Ik heb trouwens tot 2 keer toe wat biertjes over willen maken maar de bank weigert de betaling te accepteren.
    Ik blijf proberen maar.
    Warme groet

  19. Ton /

    Geweldig! en noemen jullie dit vakantie ? Good Luck ! ik geniet van jullie “vakantieverhalen”

  20. Thor /

    Hoi dappere reizigers elke keer weer een verrassing.
    Wat zal jullie huid mooi zacht en fris ogen na al die modder baden.
    Warme groet uit koud Holland

Comment this post