English Spain Russian Italian German French

Gravel is ie gek op!

IMG_6191

Ken je dat gevoel? Het plekje onder je borstbeen zwelt op, je adem stokt, je ogen zien het en je kan het niet registreren en ondertussen probeer je die enorme brok in je keel weg te slikken…? Het gevoel overweldigd te zijn door schoonheid die je de adem beneemd…vandaag had ik dat terwijl ik de eerste blik ving van de Petito Moreno.

Wat er aan vooraf ging. Op 3 januari liepen we in alle vroegte over de straten van Puerto Natalis, een schilderachtig klein Chileens dorpje aan een haven omringd door bergen. Opweg naar de bus die ons naar Parque Nacional Torres Del Paine zou brengen. Het dorp nog in diepe slaap en wij bepakt met al Pim zijn cameramateriaal en wat broodjes nog net niet huppelend van plezier. Één dag om op en neer naar de Torres te klimmen. Volgens de boekjes vier tot vijf uur omhoog en drie tot vier uur naar beneden. Een lekker strak schema dus. Zeker aangezien we rond 9:30 in het park aankomen en om 19:00 de laatste bus terug gaat. Overnachten is geen optie, de komende maanden is werkelijk elk plekje volgeboekt op een paar hotelkamers van 200 euro per nacht na. Wildcamperen zeker niet aan te raden aangezien je direct uit het LAND gezet wordt wanneer je betrapt wordt. De bus vertrekt om 7:45 en we hebben geluk dat de koffietent van de chauffeur dicht is, hij geen pauze en wij een half uur eerder daar. We staan drie kwartier in de rij voordat we de entreekaarten hebben. Op z’n zuidamerikaans zitten er maar twee dames voor de 30 toerbussen die rond dezelfde tijd aankomen. Rond 11 uur staan we aan de voet van de berg en rennen we in drie uurtjes tijd de berg omhoog. De natuur is overweldigend. Aangekomen bij de Torres (de drie torens waar het om te doen is) zijn ze gehuld in mist! We zoeken een plekje onder een overhangende rots en wachten tot ze te voorschijn komt en haar drie puntige bergen laat zien. Langzaam laat ze haar silhouetten zien en we zijn er stil van. Pim zet zijn apparatuur klaar en begint en time lapse en dan begint het te sneeuwen..anderhalf uur zitten we in de sneeuw, muisstil onder een rots te wachten, te hopen en simpelweg kou te lijden. Ik moest gelijk denken aan onze reis in Afrika toen de gids in het reservaat vertelde: ” je krijgt de eerste keer nooit gelijk de big 5 te zien, dan heb je altijd iets om voor terug te komen”. De derde piek blijft voor ons een licht mysterie..we hebben haar flank mogen bewonderen dus misschien ooit….We wachten tot het niet meer kan en met een flinke pas zetten we de afdaling in en zijn tien minuten voor tijd bij de laatste bus.

IMG_5860-bewerkt

IMG_6144
IMG_6138-bewerkt

De volgende ochtend gaan we op pad richting El Calefate. Een tocht van 270 km met ontzettend zure benen van de klim van de vorige dag. Patagonie is ons gunstig gezind en we vertrekken met wind in de rug! En jongens wat is dat een verschil…berg op met 20 km per uur en berg af in de remmen bij 50 km per uur. De weg kronkelt en draait dus de wind in de rug wisselt zich af met frontale gevechten. Heerlijk in Chili zijn haar bushokjes. Onderweg kom je er verschillende tegen, van efteling stijl tot vierkantje hokjes metbankjes waar je heerlijk beschut tegen de wind een broodje kan eten.

IMG_6165

We maken er veelvuldig dankbaar gebruik van. Na zo’n 70 kilometer passeren we de grens met Argentinië. De laatste kilometers ernaartoe ben ik al aan het denken over ons verse etenswaar. “Durf ik het om het niet aan te geven in de hoop dat ze mijn tassen niet doorzoeken? Moet ik het aangeven want wat als ze mijn tassen doorzoeken? Maar als ik het aangeef hebben we de komende dagen weer alleen droge pasta..Wat zou er gebeuren als ik het niet aangeef en ze het wel vinden?” Om uiteindelijk te besluiten dat ik wel zie hoe het gaat. En mazzel dat we hebben, precies na ons stopt een grote touringcar en er is maar één beambte. Hij stempelt onze paspoorten en op mijn vraag of we nog langs immigratie moeten zegt hij nee Vamos!! Tja…ik heb het nog netjes gevraagd! Een paar kilometer later vinden we een prachtig beschut plekje en worden terwijl we koken gade geslagen door prachtige wilde paarden.

IMG_6172

Het woord genieten heeft ons goed gedaan. Geen wekker en vooral naar ons lichaam luisterend hebben we een te relaxte ochtend. Heb zelfs nog even in het tentje liggen lezen terwijl Pim de koffie aan het maken was. We komen vandaag voor een interessant dilemma te staan. Als je moet kiezen tussen een geasfalteerde weg van 170 km naar El Ceritto of een gravelweg waarvan elke fietser onderweg je zegt deze NIET te nemen omdat het niet te doen is…Wat doe je dan? 1: een geasfalteerde weg, 80 km om naar dezelfde bestemming waarvan 80 wind in de rug en 70 wind tegen of 2; een sluiproute, 70 km korter, over zo’n slechte gravelweg dat 9 fietsers al gezegd hebben die vooral niet te nemen naar dezelfde bestemming…? Je raad het al..gravel..is ie gek op! We nemen de gravelweg die ons 80 km zal besparen en niet te doen is volgens fietsers..nou dat maken wij zelf wel uit. Onze argumenten, het is 80 kilometer korter, de sluiproute is met wind in de rug en 70 kilometer wind tegen op een geasfalteerde weg is ook geen pretje. De eerste vijftien kilometers gaan prima en we zien een prachtige wal om onze tent beschut uit de wind te zetten. Helaas blijkt het een open graf voor de schapen te zijn en kokhalzend gaan we een stukje verder. We zien het enige bultje in het landschap en zetten onze tent redelijk uit de wind op. Na een prima pastamaaltijd kruipen we vroeg onder de wol maar dan…Een storm zoals we nog nooit ervaren hebben, met een onmetelijke kracht wordt onze tent om de 10 seconden links en rechts tegen onze neus gedrukt. Ogen wijd open en blijven ademhalen. Af en toe een enorme rukwind die onze tent wil optillen. “Pim, we hebben de beste stormtent toch? Dit kan hij hè?” en Pim: ” Ja lieverd, hier is ie voor gemaakt”.. In onze gedachten gaan alle opties voorbij. 15 kilometer terug met deze storm tegenwind is geen optie, nog 55 kilometer vooruit over deze weg is geen optie. Geen beschutting behalve onze tent. Blijft over…blijven liggen en hopen dat het goed gaat. ‘s ochtends om 8:30 gaat de wind meer liggen en vallen wij eindelijk in slaap. Om 10:00 staan we op met hele kleine oogjes, ontbijten en gaan op pad. Pim: ” Ik maakte me er toch ook wel druk over, de enige optie wannneer de tent het niet zou houden was alle tassen aan elkaar binden en daar blijven zitten tot het overging”..haha zegt ie dan pas!

IMG_6192

De gravelweg is echt een uitdaging. Grote keien liggen vast in de grond en geen manier om ze te ontwijken. Berg op hele losse gravel die je bij elke trap van je pedaal laat slippen. En toch..ik geniet! In onze eerste gravelervaringen ging mijn fiets nogal met mij aan de haal. Als een losgeslagen paard waar ik met geluk in het zadel bleef. Nu heb ik mijn fiets onder controle. En..wind in de rug! Dat is zo’n cadeau dat het niet moeilijk is om te genieten. Na 35 kilometer stoppen we en bouwen we van onze fietsen een barricade tegen de wind. Ik maak wat tonijn met crackers en Pim is zichtbaar vermoeid van de nacht. De passerende auto’s stoppen om foto’s te maken. Zijn we intussen wel gewend. De Argentijnen toeteren en zwaaien er wat op los wanneer ze ons in het oog krijgen! Na een half uurtje zetten we het laatste stukje in en komen in El Cerrito aan. Bij het enige gebouw mogen we onder de carpoort onze tent op zetten en komt hij ons water brengen. Na een pastamaaltijd vallen we vroeg in slaap.

IMG_6205

El Calefate is nog 95 kilometer..en sochtends bespreken we dat dit met wind tegen misschien iets te hoog gegrepen is. We gaan op pad. De eerste 30 met een heerlijk windje in de rug en enorm bergop. We stijgen langzaam maar zeker tot 900 meter en weten dat er een mooie afdaling komt. En dan…de weg draait..de afdaling begint en met volle wind tegen moeten we in een lage versnelling flink ons best doen om naar beneden te komen! De wind blijft in kracht toenemen en wij blijven trappen. Zonder overleg gaan onze gedachten allebei uit naar een warm bad en patatjes in El Calefate. De dag is nog lang, de zon gaat pas om 22:00 onder. Nog 45 kilometer te gaan. ” Genieten El” zeg ik tegen mezelf..dit is één van de laatste ritten in deze onmetelijke natuurkracht. De eerste 25 kilometer gaat dat ook best goed. Ik geniet van de natuur, de struisvogels, een vosje wat ons begluurt. Ik geniet dat mijn benen blijven trappen en dat ze het goed doen. Kilometer 70..”kut” dit is niet meer genieten…Kilometer 75..”kutterdekut” mijn benen verzuren. Kilometer 80 we stoppen en eten een heel pak koekjes op. Onderweg komen we een stelletje tegen die staan te liften. ” Nee hoor” zegt ze. ” met deze wind tegen fiets ik niet”. Wij stappen weer op en kilometer 88 is mijn breekpunt. Fysiek en mentaal ben ik compleet leeg. Het is al 20:45 en nog een uur te gaan. “Kom lieverd, dan lopen we een stukje deze berg op”. Bovenop de berg stappen we weer op en haal ik het werkelijk uit mijn teennagels naar El Calefate. We vinden een Hosteria, eten een biefstuk voor 13 euro en gaan in bad. Een heet bad, en terwijl we hier zo samen zitten kan ik echt onder de indruk zijn van mijn lichaam. Grensverleggend. Ik krijg een berichtje op facebook van een dierbare vriendin. “Strenght grows in the moments when you think you can’t go on, but you keep going anyway”. En morgen…morgen mag ik met Pim naar Petito Moreno. Genieten!

Bekijk de foto’s in ons fotoalbum.

  Pim Schnitker  /    January 9, 2017  /   On the Road  /   27 Comments

comments

  1. Sjeel /

    Ik mis jullie!! <3 xxxx

  2. Ton /

    Geweldig! wat een reis,fijn om jullie te volgen, hou vol en geniet. Prachtig.

  3. Rob /

    Ieder verslag laat me meefietsen, ik voel bijna de wind, en het afzien. Mooi geschreven! Ga zo door. Hier is t gewoon werken, thuiskomen, aardappeltjes met stukje vlees, slapen, en dan weer opnieuw. Laat maar weer een verslagje komen hoor! Ik geniet ervan! Groet uit moergestel.

  4. Manfred Klomp /

    Heel mooi man! Vooral blijven posten!

  5. Sietske /

    Bij sommige stukken is het in mijn hoofd net of je het me voorleest Ellen, ik hoor het je zeggen… Inclusief die brede glimlach van je! Wat een bikkels, wat een helden! Hou vol, hou vast! Blijf trappen en blijf schrijven ook, ik lees met veel plezier en bewondering! Groetjes Sietske.

  6. Joop /

    Goede keus gedaan die gravelweg. Zo word sterker en sterker.
    Groeten en kracht,
    Joop.

  7. Ruth /

    Wat een feest om jullie belevenissen mee te mogen lezen. Elke keer als ik een mailtje krijg: New post van pim en Ellen kan ik een big smile niet onderdrukken en moet ik meteen even lezen. Heel gaaf wat jullie doen! Have fun!

  8. Lauri van Gansewinkel - Haex /

    Ellen, dit avontuur had ik toen we samen op de HAVO zaten echt niet achter jou gezocht! Prachtig! Geniet ervan, a lifetime experience!

  9. Mieke /

    Prachtig mooi,de verhalen en de foto’s
    We houden van jullie.
    Liefs Ronald en Mieke XXXX

  10. Dorien /

    Wow.. Als ik het lees denk ik:
    1: ik wil ook weer fietsen en
    2: kan me helemaal inleven in het gevoel dat je meemaakt!
    Wat een TE gekke reis maken jullie en wat knap dat jullie het gewoon doen! Echte doorzetters..
    Je verhalen zijn echt super geschreven Ellen, voelt bijna alsof ik met je meefiets die berg op haha..
    Onwijs veel plezier.. Lfs Dorien

  11. Asmyd /

    Wat ben je geweldig met je pen…en wat een waanzinnig foto`s…..het is alsof ik op de fiets erbij ben….ik ben super trots op jullie….en alweer in afwachting van jullie volgende blog….xx

  12. Maud Schnitker /

    En ja hoor… weer kippenvel! Veel liefs xx

  13. loes en thijs /

    Volgens mij heb je nu die strakke benen en achterste waar je van droomde! Wij genieten mee van jullie boek met plaatjes!

  14. Harm /

    Iedere keer weer een indrukwekkend en adembenemend verslag! Wat een intense ervaring! Ik heb al even op wiki gekeken. Ben benieuwd wat gaat komen…

  15. Carola /

    Knap van jullie hoor, doorzetters!! Je schrijft ook echt leuk Ellen, leuk om jullie zo te volgen!

  16. Marloes /

    Wow, Pim en Ellen wat genieten we van jullie verhalen. Als je het hebt over storytelling: we fietsen bijna letterlijk met jullie mee. Heerlijk! Geniet maar lekker. Ik kijk nu al weer uit naar jullie volgend verhaal. Dikke kus!

  17. Henri en Josee /

    Lieve mensen
    Wat is het weer een prachtig verhaal, Dank jullie wel. Schrijven is op je lijf geschreven Ellen! We kunnen niet wachten op het volgend verhaal.
    Dikke kus Henri en Josee

  18. Thor /

    succes lieve Ellen en Pim.
    Binnen kort maar weer eens een biertje doneren.
    Warme groet Thor

  19. Anja /

    Keep them rolling, you crazy dutch ;-)
    Dikke kus voor jullie!

  20. Nicole /

    Wauw, het is net of je gewoon bij jullie achterop zit zoals het geschreven wordt, net of we erbij zijn….doe voorzichtig en geniet

  21. Caroline /

    Wauw, wat een prestatie hebben jullie weer neergezet!
    En wat ontzettend leuk om iedere keer te lezen!
    Hoop dat die wind wat minder wordt!
    Geniet anyway

  22. Jaap Kiel /

    Ik haal hier twee woorden uit: grensverleggend & genieten. Iets om over na te denken: heeft genieten niet heel veel, zo niet alles, te maken met grenzen verleggen? En andersom natuurlijk!

  23. Sanne /

    Hey luitjes,
    Als jullie nieuwe blog er weer is gonst dat over de OK! Als ik Therollingdutch google en op afbeeldingen klik is mijn hele scherm vol met Ellen & Pim hoe gaaf is dat!! Ellen jij schrijft super en Pim jij bent heel goed in je stoer houden (maar wij weten wel beter;-)
    Super om jullie te volgen! Proost!

  24. Eric /

    Prachtig verhaal weer. Hoeveel km hebben jullie inmiddels afgelegd? Goede voortgang!

  25. els en koen /

    Fantastisch! Diep respect voor jullie doorzettingsvermogen. Met jullie verhalen is het net of we er een beetje bij zijn.

  26. Anne-Marie de Haas /

    Beste Ellen,
    Je dromen waarmaken , daar hebben we het samen vaak over gehad. En daar ben je nu aan begonnen.
    Geweldig, ik lees met veel plezier jullie blog. Wat een prachtige verhalen kun jij schrijven. Of ik zelf meereis en voor een deel is dat ook zo omdat ik zelf ook in Patagonië ben geweest. Dat brengt weer veel herinneringen naar boven.” Maak je dromen waar”

    Warme groet
    Anne-Marie de Haas

  27. Marcel, buurman uit Lisse /

    Beste Pim.
    Het is al weer heel veel jaren geleden dat je als kleine jongen naast ons woonde. maar wat ben je een enorme doorzetter geworden !! Geweldig, hou vol, we zijn trots op je !

    Lieve Ellen,
    Wij mochten jou nog niet eerder ontmoeten maar wat fantastisch dat jij al die ontberingen weet te doorstaan.
    En je schrijft zo enorm boeiend, …gewoon adembenemend, wij voelen helemaal met je mee !!
    Kop op…..hou je taai !!!

    Marcel en Joke van Graven

Comment this post