English Spain Russian Italian German French

Valle de la Luna

IMG_7964Deze is voor een grote schoonheid..

Aangekomen in Calama wachten we acht dagen op ons postpakket. Uiteindelijk moeten we zelfs voor de deur van het hostel gaan zitten zodat de bezorger niet nog een keer kan liegen over zijn service. Ach, met een wijntje in een koffiebeker (je mag niet drinken op straat) in goed gezelschap helemaal niet zo’n onaangename exercitie. Het ombouwen van de fietsen met de nieuwe voorbladen verloopt super vlot. En aan het eind van de ochtnd zijn wij er helemaal klaar voor om op pad te gaan. Met dikke kussen en knuffels nemen we afscheid van de fantastische gastheer en vrouw in Hostal la Macia. We gaan haar zelfgemaakte pannenkoeken, soep en rijstmaaltijden missen.

We fietsen de stad uit op weg naar San Pedro de Atacama. Een bijzonder gevoel. San Pedro is de poort naar Bolivia waar voor ons een heel nieuw avontuur wacht. Rond 14:00 smiddags fietsen we de stad uit en 50 kilometer verder zien we een zandafgraving. Aangezien het bijna donker wordt denken we daar een mooie wal te zien om onze tent achter op te zetten. We fietsen er naar toe en zien tot onze blijdschap een houten keet. Verder lijkt het verlaten. En net als wij de deuren aan het inspecteren zijn van de keet komt er een bulldozer aanrijden. Oepsie… betrapt..Ik draai me om en zet mijn grootste glimlach op. Ik geef aan dat wij een plekje zoeken voor de nacht beschut van de wind. De bewaker vraagt ons hem te volgen en een kilometer verder staat de kantine van het terrein. Hij zet de generator voor ons aan en wil zijn maaltijd met ons delen. ‘s nachts slapen we op onze matrasjes op de grond in de houten kantine en hebben een heerlijke nacht.

De volgende dag vervolgen we onze klim naar 3200 hoogtemeters. En op de top vallen we stil….kilometers voor ons uit zand, heuvels, woestijn..maar op de achtergrond “the ring of fire”. De hele horizon gevuld met besneeuwde (vulkaan) toppen. Ongelooflijk mooi. Nog mooier dan de alpen zeg ik tegen Pim. Juist door het contrast met de woestijn ervoor. Er volgt een heerlijke afdaling van 30 kilometer richting San Pedro welke weer op 2400 hoogtemeters ligt. Een cadeautje omdat we hierdoor nog intenser kunnen genieten van het uitzicht. Voor San Pedro slaan we een zandweg in naar rechts. Want met een kleine omweg kunnen we door Valle de la Luna fietsen, oftewel de vallei van de maan. En net wanneer wij aan de witte super steile klim omhoog beginnen komt het bericht binnen dat een grote schoonheid, lieve moeder en fantastische oma van Pim is overleden. We houden elkaar vast en voelen dat we op een mooie plek zijn voor dit nieuws. De vallei is schitterend. Rotsmassieven waar het zout als kristallen op gestrooid lijkt. Zandduinen, prachtige lucht en een eenzame zandweg erdoorheen. Stilstaan, praten, fietsen in eigen gedachten en weer even stilstaan en praten. Een magische plek om dit nieuws een eerste plek te geven.

IMG_7958IMG_7879IMG_7910IMG_7948 (1)IMG_7913

We fietsen door naar San Pedro de Atacama. En wat een bijzonder dorp is dit (wanneer het je lukt om voorbij de immense stroom aan toeristen te kijken) San Pedro is letterlijk een oase in de atacama woestijn. De adobe (een soort lemen) huisjes liggen aan zandweggetjes en het pleintje in het centrum waar het kerkje uit het jaar 1500 staat is het enige stukje dorp wat geplaveid is. Het prachtige schouwspel van de besneeuwde toppen heeft ook een keerzijde. We zitten ingesneeuwd. Zowel passo Sico (om te acclimatiseren) als de Laguna Ruta in Bolivia zijn afgesloten. Elke dag informeren we bij de douane en toeristenbureaus naar de informatie. Die per dag doorgegeven wordt. We nemen deze tijd om er voor de familie te zijn, veel te praten over oma en zo dit nieuws te verwerken. We besluiten toch de fiets op te stappen. In de hoop dat we tegen de tijd dat wij de sneeuwgrens bereiken, de passen weer open zijn voor ons.

Zo beginnen we onze acclimatisatie tocht naar Passo Sico. Wederom een Andes pas van 4500 hoogtemeters. We hebben geen doel, gewoon tot een mooie hoogte komen om te acclimatiseren. Dag één begint stralend en zonnig. Na 600 hoogtemeters vinden we een schitterend plekje bij een uitgraving langs de weg. Onze nieuwe variatie; puree de papas (instant aardappelpuree) met ui, paprika en roomkaas is een feest om de pastamaaltijden mee af te wisselen. Wanneer de zon onder gaat wordt het letterlijk ijskoud. En zorgen we dat we snel onze slaapzakken inkruipen. En wanneer de temperatuur onder nul zakt, bevindt Pim zich helaas vaker buiten het tentje dan erin…aan de schijterij… Als een ijspegeltje (temperaturen ver onder nul) komt Pim af en toe 5 minuten de tent in om op te warmen om vervolgens weer naar buiten te rennen en bevroren terug te komen. Ergens rond 5:00 ‘s nachts lukt het Pim in de tent te blijven en pakken we een paar uurtjes slaap. De volgende ochtend vraag ik Pim wat hij wil en natuurlijk zegt hij ” Nou gewoon, lekker omhoog fietsen”

IMG_8394 (2)-2IMG_9887-2IMG_9911

Rustig aan vervolgen we onze tocht. De nieuwe voorbladen bewijzen hun dienst. Ontzettend steile klimmen volgen en langzaam maar zeker stijgen we verder in hoogte. Het kost Pim zichtbaar bakken met energie. Na 35 kilometer vinden we een dorpje met een hostel. Ik stop Pim in bed en loop de keuken in van een restaurant. De bediening van het restaurant (alleen voor toer tochten) wil mij geen eten geven. Als ze even niet kijken loop ik regelrecht de keuken in. De dames in de keuken denken er gelukkig anders over. Voor drie euro loop ik met broodjes malse kip en tonijnburgers de deur uit met uiteraard een dikke kus op mijn wangen. Na de maaltijd vallen we snel in slaap en de volgende ochtend lijkt het Pim stukken beter te gaan.

We vervolgen onze tocht omhoog en de natuur wordt adembenemend. We fietsen vlak naast de actieve vulkanen af op een kronkelende weg terwijl we door de guanaco’s gade geslagen worden. Op 4000 hoogtemeter vinden we een prachtige plek om ons kamp op te slaan. We zetten ons tentje op en koken een pastamaaltijd. Tegen zonsondergang lopen we samen een wal op en zien onder het genot van een blikje cola de lucht in alle kleuren rood veranderen. De volgende dag besluiten we af te dalen. Bolivia wacht op ons.

IMG_9936

Oohh en afdalen is zo’n feestje, binnen een dag zijn we terug in San Pedro de Atacama en worden zielsgelukkig. Er staan allemaal bussen aan de grens. Heel even hebben we het idee dat de grenzen weer open zijn. En dan ontmoeten we wat gidsen en toeristen die ons de foto’s laten zien van de wegen in Bolivia op de laguna ruta. Nou durven wij nogal veel met onze wegmonsters maar wanneer vier keer vier jeeps op hun kant langs de weg liggen dan weten wij dat we daar niet moeten wezen nu. De grenzen zijn al weken dicht en onbegaanbaar vanwege ongewone hoge sneeuwval in deze tijd van het jaar. We informeren bij het toeristenbureau of het weer de komende periode nog verandering gaat brengen maar helaas. Met een kopje koffie besluiten we dit niet af te wachten en een andere grensovergang linksom naar Bolivia te nemen. Dit betekent terug naar Calama en via Calama omhoog naar Ollague. Een pas naar Bolivia op 3600 hoogtemeter net onder de sneeuwgrens. Het landschap richting Ollague is schitterend. De laatste kilometers in Chili zijn we omringd door woestijn en vulkanen. In Ollague worden we welkom onthaald en mogen we in het gemeenschapshuis naast de glijbaan slapen in de wetenschap dat we de volgende dag na maanden Chili en Argentinie achter ons gaan laten. De volgende ochtend begint een heel nieuw avontuur in Bolivia. En een avontuur is het. Inmiddels hebben we de eerste 300 kilometer in Bolivia gereden..magisch…bienvenidos Bolivia maar dat voor de volgende keer!

  Pim Schnitker  /    June 12, 2017  /   On the Road  /   16 Comments

comments

  1. Monique /

    Gecondoleerd met je oma, Pim. ik kan me voorstellen dat jullie op een plek waren waar je je dichtbij haar voelde en dan onder zulke sterrenhemels te slapen … Ver kán ze gewoon niet zijn.

    Heel veel plezier in Bolivia, volgende keer wil ik wel een foto van Ellen met een bolhoedje … Hoe gaat het na de operatie? Geen last meer?
    Veel plezier en ik hoop dat de kou meevalt, hier is de winter lekker begonnen hoor … Brrrr . Besos xxx Monique

  2. loes en thijs /

    Natuurlijk hopen jullie dat bij ons alles hetzelfde blijft, maar ja het leven is gewoon vergankelijk. Denk maar aan oma op zo’n bijzondere reis, Pim. Veel geluk in Bolivia!

  3. Carina /

    Lieve Pim en Ellen, gecondoleerd met het verlies van oma. Jullie geven haar jullie eigen unieke manier van afscheid nemen en herdenken. Hoe mooi is dat. Ik wens jullie mooie avonturen in Bolivia (overigens blij om te lezen dat jullie wel grenzen hebben wat betreft risico’s nemen…)

    <3 Carina

    ps. De laatste 2x heb ik geen mail ontvangen over de nieuwsbrief. Opnieuw inschrijven lukt niet, dan staat er dat ik al ingeschreven ben. Hebben meer mensen dat? Dat zou jammer zijn voor degenen die geen FB hebben.

  4. Leonie verboom /

    Gecondoleerd met jullie verlies⭐️⭐️

  5. shelley /

    Lieve Ellen en Pim,

    Gecondoleerd met het overlijden van je oma Pim…. bijzonder om met zulk nieuws op die mooie plek onder de sterrenhemel te zijn.
    Heel veel plezier in Bolivia!
    (ps helaas geen tijd meer voor de cenotes in Mexico gehad El, maar verder super genoten!!!)
    Liefs Shelley

  6. Ton /

    Onze deelneming met het verlies van Oma,we blijven genieten van jullie verhalen en prachtige foto`s,wij houden het vanaf 23 juni op een heerlijk rustige vakantie op Karpathos,Griekenland. Good Luck jullie tweetjes.

  7. Peter /

    Gecondoleerd met het verlies maar weet dat herinneringen nooit verloren gaan waardoor ze altijd een beetje bij je blijft Pim. Geweldig weer jullie verhalen en de mooie foto’s, heel veel sterkte en geniet van elkaar en de mooie dingen die jullie tegenkomen.

  8. Jan Lemmens /

    Avontuur, natuur, nat uur

  9. Hans /

    Gecondoleerd lieverds ❤️

  10. Jaap Kiel /

    Sterkte met dit verlies.

  11. Peter en Janine /

    Beste Pim en Ellen, avonturiers!!
    Allereerst van harte gecondoleerd met het overlijden van jullie Oma.
    Je gesproken woord vrijdag 2 juni tijdens de begrafenis, was erg indrukwekkend. Heel mooi.
    Ellen ben jij geheel hersteld na je operatie?
    Heel veel succes met het vervolg van jullie avontuur.
    Wij blijven jullie fantastische verslagen met foto’s en reportages volgen.

  12. Harm Wiegersma /

    Gecondoleerd met het overlijden van oma. Triest. Wel een heel symbolische en passende omgeving om afscheid van haar te nemen. Van een onaardse schoonheid. Sterkte! Xxx

  13. Marloes /

    Lieverds, het overlijden van oma……..het onvermijdelijke is er dan toch. Ik kan me voorstellen dat jullie je op die plek heel dichtbij oma hebben gevoeld. En in jullie hart reist ze met jullie mee.
    Geniet van Bolivia!

    Marloes
    P.s. Evenals Carina ontvang ik ook geen mail meer over jullie blogs. Ook ik zie alleen jullie bericht op Facebook. Whatever…..
    Ik blijf jullie volgen…….megaleuk.

  14. Krista /

    Pim, laat ik beginnen om je te condeleren met dit verlies. Nu ken ik jouw oma, noch jou, niet…maar ik heb het vermoeden, dat zij er vrede mee heeft, dat jij afscheid moet nemen op een wat ongewone wijze. Ik hoop voor jou, dat jij dat ook kunt. Doet me denken aan de zin “je bent zo ver weg, maar toch zo dichtbij”. Sterkte in ieder geval. Want ook al ben je druk aan het fietsen en avonturen, rouwen heeft tijd nodig.

    Dan wil ik jullie beide nog zeggen, dat ik iedere keer weer op het wereldkaartje kijk. Om in de eerste plaats te zien; waar jullie zo ongeveer uithangen en op de tweede plaats; mezelf te doen beseffen, dat het echt zo is. Jullie fietsen echt helemaal daar! Ver weg van ons. Maar als ik het kaartje ver genoeg uitzoom, lijkt het minder ver… geruststellend minder ver ;-) .

    Geniet van Bolivia en tot horens! xxx

  15. Carlijn /

    Lieve Pim en Ellen,

    Gecondoleerd met het verlies van jullie oma. Wel ontzettend mooi hoe jullie ook hier samen weet doorheen komen en het een plek kunnen geven op zulke bijzonder mooie plekken. Ellen, je schrijft echt fantastisch, keep up the good work :) veel plezier in Bolivia! Liefs, Carlijn & Eric.

  16. brechje /

    Ellen!
    Je kwam zomaar voorbij in mijn gedachte vandaag en ik besloot te kijken waar jullie nu zijn… Het lijkt wel toeval toen ik zag dat jullie nu (wellicht al niet meer als ik dit lees) in San Pedro zitten. Wat een plek is dat he? Ik voelde me daar zo groots en klein at the same time. Het prachtige natuurgeweld, de oase en de geschiedenis van het gebied, het onverwachte als je er aan komt en de overweldigende sterrenhemel, waar ik nog altijd aan denk als ik de sterren in Nederland zie…
    Jullie reis ziet er fantastisch uit en er ligt nog zoveel moois voor jullie. Ik heb de keren dat ik met je heb mogen werken enorm van je energie en passie genoten en deze zie ik weer terug als ik jullie verhalen lees en foto’s zie. Je bent een prachtig mens!

    Geniet van alles wat nog op jullie pad gaat komen en dan geniet ik via de verhalen stiekum mee.

    ENJOY!
    Brechje

Comment this post